Life Is Strange Double Exposure inceleme: “Zamanda kaybolmaya bedel mi?”
Konu oyunlara geldiğinde ve “favori oyunların ne?” sorusu size yöneldiğinde, Life Is Strange karşılığının herkese verilmeyeceğinin farkındayız. Neden mi? Aslında Deck Nine, Double Exposure ile her şeyi karmaşık hale getirmeden evvel birinci oyunun yeri başkalarından çok daha farklı bir pozisyondaydı. Fakat sıkı hayranları bir köşeye bırakın, sevmeyenlerin bile oturduğu yerden kulağına gidecek derecede tartışmalı bir oyunla gelindi bu sefer.
Life Is Strange’in birinci oyundan beri elinde tuttuğu sadık kitlesini kaybetmemek için çok uğraştığı, takiben gelen oyunlardaki izlerinden de fark edilebilir halde. Fakat DONTNOD ve Deck Nine’ın bu husustaki farkı aşikâr oluyor. Birinci oyunun kıssasına devam etmek için tam dört oyun beklemek ve kıssadaki birtakım bedelleri değiştirmek yerine; birinci oyundan çabucak sonraki oyunu devam oyunu olarak sunmak ve ikinci oyunu, birinci oyunun tanınan olduğu vakitlerde sıcağı sıcağına pazarlamak çok daha mantıklıydı. Ancak yok. Birinci oyunun öyküsü yaşandı ve bitti dendi. Üstüne de alın size bir çizgi roman serisi çıkarıyoruz bunu okuyun ve susun dendi. DONTNOD tarafından resmen “birinci oyunu unutmak için kaç para istiyorsun, söyle!” muamelesi çekildikten sonra Deck Nine ise; “DONTNOD, biz daha ekmek yiyeceğiz aslanım. Bu öykü daha bitmedi hatta yeni başlıyor,” diyerek bayrağı eline aldı. Düzgün de ne değerine?
Birinci oyunla ortadaki temas, benzeri olay örüntüleriyle yakalanmış. Max’in üstün güçleri ise bu sefer çok daha farklı işliyor
Oynayan herkesin hâkim olduğu üzere birinci oyunda Max, vakti geriye sarma gücüne sahipti. Muhakkak başlı yerlerdeki diyalogları ve seçimleri değiştirebiliyorken değerli kısımları elleyemiyorduk. Vakti geri sarma gücüyle Chloe’yi kurtardığından ve gerçeklikle oynadığından ötürü Arcadia Bay Kasabasına yıkıcı bir hortum vurmuştu. Bu oyunun devamı niyetinde kısa bir çizgi roman yayınlandı demiştik. Yayınlanan bu çizgi romanda Chloe ve Max’in bütün bu yaşananlardan sonraki yaşantılarından başka olarak Max’in muhteşem güçlerinin artık bastırılmış bir hale geldiğini de gösteriliyordu. Double Exposure’da ise birinci oyunla “bu oyunu aslında çıkarmamışlar mıydı?” dedirtecek kadar örtüşen yerler var. O vakit pat diye hususa girelim…
Chloe, Double Exposure’da yok. Max ise her şeyi gerisinde bırakmış ve Caledon Üniversitesi’nde fotoğrafçı olarak çalışıyor. Üniversitede edindiği yakın arkadaşı Safi’nin vefatıyla güçleri tekrar tetiklenirken, tıpkı birinci oyundaki üzere hafifçe gizemli hafifçe de duygusal bir problemin içerisine giriyor. Bu sefer Max, Safi’nin öldüğü “dead” ve yaşıyor olduğu “live” paralel cihanları ortasında gidip gelirken ipucu topluyor ve sonunda iki kainatı birleştiriyor.
Bu esnada hem Max’in günlüğünde hem de telefonunda birinci oyuna yönelik gönderme içeren birtakım çizimlere ve bildirilere rastlanabiliyorken, Max’e geçmişi sorulduğu vakit; “yaşandı bitti saygısızca” triplerine giriyor. Bu da elbette bir kısmın reaksiyonuna sebep oldu. Sonuçta, Life Is Strange ve Double Exposure’ı bağlarken biraz daha… Nasıl denir, yumuşak bir geçişin sağlanmasını herkes üzere biz de bekliyorduk. Ancak bu halde olmadı ve bununla kalınmayıp birinci oyunu andıran olay örüntüleriyle devam etmeyi tercih ettiler. Bu da haliyle eskilerden beri seriyi takip eden topluluğun oyuna dair negatif yorumlarını topladı.
Paralel kainatlar ortasındaki gerçeklikle oynarken çözülmeye çalışılan cinayet ve başarılı bir karşıt köşe
Double Exposure’da, birinci oyundan aşina olunan birtakım örüntüler bulunsa da katiyetle bu kadar sağlam bir kıssa öngörülemezdi. Tam da gidişattan hayıflanmaya başlamışken, birinci kısımlardan sonra Illusion modülüyle bir arada olayların daha da derinine inilmesiyle şahane bir dedektif oyununa hakikat evrilmeye başladı.
Safi’nin kim vurduya gitmesinden sonra Max, kendisini akademik bir kumpasın ortasında buluyor. Profesörlerin odalarına girip maillerini karıştırdığı, intihar etmiş bir öğrencinin izlerini takip ettiği, bu yolda kendisine müttefik toplamak için çeşitli kurnazca tezgahlar kurduğu bir oyunla seriye devam ediyoruz. Max, artık vakti geri alamadığı için varılan her bir sonucun tesirleriyle yüzleşmesi gerekiyor. Bu yoldaki karşıt köşelere ise istemeseniz bile kendinizi son derece odaklanmış bir halde buluyorsunuz.
Seçimlerin sonucu etkilemesi gerekirken, zayıf bir senaryoyla müsabakanın getirdiği bıkkınlık da var tabii
“Nerede o ‘choices matter’ı taşıyan oyunlar? Gidin Detroit ya da ne bileyim The Quarry falan oynayın!” demeyin işte. Oynadık. Biz Life Is Strange bir Detroit üzere olabilsin istiyoruz lakin olmuyor.
İlk oyunda sonları ikiye böldünüz, True Colors’ta altıya böldünüz (çoğu, ana karakterin kasabadan kiminle ayrılacağından ibaretti), Double Exposure’ı ise bölemediniz. Ya da bölmediniz. İki muhtemellikte da kıssa odaklı ve seçimlerin sonuçları olduğu bir oyun dendiğinde bu kadar bir kısıtlama çok can sıkıcı oluyor. True Colors’ın müsaadeden giderek tıpkı senaristleri kullanmak sanki seriyi pek de bir muvaffakiyete ulaştıracak mıydı? Güya ulaştıramamış üzere.
Oyunun sonundaki credit ekranında beliren “Max Caulfield Will Return” yazısı ise ilerleyen oyunlar için bir nebze de olsa kıvılcım yaratabilir dedirtti. Sonuçta bu oyunda değinmedikleri birçok şeye değineceklerine dair bir ipucu bile verdiler. Lakin Life Is Strange; ilerleyen vakitlerde farklı ve değerli boyuttaki en azından iki sona ulaşılabilecek bir kıssa ile gelirse, oyun içerisindeki seçimlerin çok daha heyecanlı bir hale geleceğini düşünüyoruz.
Yeni grafikler muazzam, oyun içi müzik seçimleri ise her zamanki üzere epey dokunaklı
Life Is Strange: Double Exposure hakkında, bilhassa serinin birinci oyunlarına nazaran çok daha gerçekçi grafikleri olduğu için bu haline alışamadığını söyleyen birçok şahsa rastladık. Bize nazaran yeni grafikler harika görünüyor. Beraberinde ne yazık ki optimizasyon meselelerini getirse de katiyetle neredeyse çığır açmış. Alışılmış bunun bir Remastered değil devam oyunu olduğu gerçeğini öne çıkardığımızda tahminen de bir alışma süreci kelam konusu olabilir lakin bu halini de hayli başarılı bulduk. Etrafı izlemek çok daha keyifli hale gelmişken, Max karakterinin eski komik görünümünden kurtulması da bir oldukça yeterli olmuş.
Başarı demişken, Life Is Strange serisinin başarılı olduğu bahislerle alakalı bir liste yapılacaksa mutlaka birinci üç sırasına oyun içi müziklerini eklerdik diye düşünüyorum. Mountains, The Right Way Around ve Santa Monica Dream üzere şahane müziklerin ortasına Double Exposure sayesinde Illusion ve Someone Was Listening üzere harika birçok kesim daha eklenmiş oldu. Dememiz o ki, serinin müzikleri çok güzel. Haliyle de ne vakit bir oyununu oynamış olsak, OST listesini açıp baştan sonra dinliyoruz.
Sonuç
İlk oyundan bağımsız bir çerçevede bakıldığı vakit gerek müzikleriyle gerek gidişatındaki birtakım kısımlarıyla keyifli bir bütünü oluşturuyor. Öyküsünün sonunda bırakılan aralık ise nereye açılacağı bilinmeyen bir kapı üzere görünse de ilerleyen oyunlarda hayranların yorumları da dikkate alınırsa, daha umut verici bir devam oyunuyla karşılaşılma ihtimalinin de yakın olduğunu düşünüyoruz.
Gaye Büyükbaş
Künye
- Yapımcı: Deck Nine
- Yayıncı: Square Enix
- Tür: Macera
- Platform: PC, PS5, Xbox Series X/S, Nintendo Switch
Chip Alıntıdır…
