İçerik Haritası
Güneş’in koronasından yükselen narin “Ateş Saçı” görüntülendi
Astrofotoğrafçı Mark Johnston, Arizona semalarından yakaladığı nefes kesici bir manzarayla Güneş’in inanılmaz dinamik yapısını bir kere daha görmemizi sağladı. Johnston’ın kadrajına giren şey, yüzeyin üzerinde adeta asılı kalmış, güçlü manyetik alanlar tarafından tutulan ve nazikçe dans eden dev bir hidrojen plazması bulutuydu. Bu büyüleyici kozmik olay, bilim ve sanatın birleştiği seçkin anlardan birini sundu.
20 Ekim 2025 tarihinde Arizona’daki Willow Springs Gölü’nden kaydedilen bu inanılmaz yakın çekim, Güneş’in 75 dakikalık gerçek vakitli aktivitesini yalnızca 6,5 saniyelik hipnotik bir döngüye hızlandırılmış (time-lapse) animasyona dönüştürüyor. Manzara, Güneş’in yüzeyinden uzaya yanlışsız uzanan ve iplik gibisi narin bir yapıya sahip olan bir Güneş çıkıntısını tüm detaylarıyla ortaya çıkarıyor.
Johnston, bu dikkat cazip başarıyı, ekipmanındaki güncellemeler sayesinde elde ettiğini belirtti: “Video, Güneş’in manyetik alanları üzerinde asılı duran bir hidrojen plazması bulutunu gösteriyor. Güneş etalon filtremdeki yeni yükseltme sayesinde görüş uygun olduğunda şahane sonuçlar alıyorum.“
Plazma nedir, neden “dans ediyor?”
Güneş biliminde Güneş çıkıntısı olarak isimlendirilen bu büyük ve parlak yapılar, Güneş diskine karşı bakıldığında ise Güneş filamenti olarak da bilinir. Bu yapılar, Güneş yüzeyinden uzaya yanlışsız devasa yaylar halinde fırlayan, yüklü hidrojen ve helyum gazından oluşan sıcak plazma unsuru içerir. Bu plazmanın kırmızı renkte parlamasının sebebi, Güneş’in iç dinamosu tarafından oluşturulan bükülmüş manyetik alan çizgileri boyunca akmasıdır.
Bu manyetik yapılar, yüz binlerce kilometre boyunca uzayda haftalarca hatta aylarca varlığını sürdürebilir ve Güneş’in iç katmanı olan fotosfere bağlı kalarak çok daha sıcak olan üst atmosferi, yani koronaya kadar erişirler.
Johnston’ın gözlemlediği narin hareketler, plazmanın bu dinamik manyetik ortamla daima etkileşim halinde olduğunu gösteriyor. Fakat, bu manyetik yapılar dengeyi kaybettiğinde, o narin görünüm süratle değişebilir; çıkıntı patlayarak devasa ölçüde plazmayı uzaya, yani Güneş patlaması olarak bildiğimiz olaylara yol açabilir.
Nasıl çekildi?
Astrofotoğrafçı Johnston, bu şaşırtan ayrıntı düzeyini yakalamak için sofistike bir ekipman kullandı. TEC160FL refraktör teleskobunu, bir Baader Güç Reddetme Filtresi ve gelişmiş Baader 4ZS telesentrik optikler ile donattı. Manzaraları yakalamada kritik rol oynayan ise Güneş’in hidrojen-alfa ışığını izole eden Solar Spectrum 0.3Å ve Lunt hidrojen-alfa etalon filtreler oldu. Sonuçta, bir ASI174M kamera ile birleştirilen bu özel düzenek, plazmanın Güneş’in manyetik alanlarıyla etkileşirken yaptığı en ince hareketleri bile kaydedebildi.
Chip Alıntıdır…
