İçerik Haritası
Cenazeler tarihinden dramatik bir örnek: Papa Pius XII’nin vücudunun patladığı tören
İnsanların cenaze merasimleri, tarih boyunca kültürel çeşitliliği ve değişimi yansıtan pek çok farklı uygulamayı barındırmıştır. Antik Mısır’ın itinayla gerçekleştirdiği mumyalama ritüellerinden, günümüzde giderek popülerleşen etraf dostu usullere kadar geniş bir yelpaze kelam bahsidir.
Ancak bu geçişler her vakit sıkıntısız olmamış, bilhassa eski periyotlarda kullanılan tahnit (mumyalama gibisi koruma) formülleri sırasında hayli sıra dışı olaylar yaşanmıştır. Bu usuller, çoklukla kıymetli bireylerin vücutlarının uzun mühlet sergilenebilmesi gayesiyle tercih edilmiştir.
1958 yılının Ekim ayında Roma’da meydana gelen bir olay, tahnit uygulamalarının tarihindeki en dikkat cazip örneklerden biri olarak öne çıkıyor. O periyotta Papa Pius XII, akut kalp yetmezliği sebebiyle hayatını kaybetti. Papa, hayattayken cenazesi halka açık bir halde sergileneceği için vücudunun bütünlüğünün korunmasını istemiş, lakin organlarının çıkarılmasını reddetmişti. Bu talep, alışılmış tahnit yollarından sapılmasına ve sıra dışı bir yaklaşımın uygulanmasına yol açtı. Sonuç ise kestirimlerin ötesinde bir trajedi oldu.
Deneysel tahnit prosedürü ve sonrasında gelen felaket
Tahnit sürecinin klâsik bir modülü, çürümeyi engellemek ve gaz birikimini önlemek maksadıyla vücudun iç organlarının çıkarılması ve kollayıcı bir sıvıyla doldurulmasını içerir. Fakat Papa Pius XII’nin cesedi, tabip Riccardo Galeazzi-Lisi’nin geliştirdiği deneysel bir teknikle tahnit edildi. Bu usul, klasik prosedürden farklı olarak cesedi yağlarla kaplayıp plastikle sarmayı öneriyordu. Lakin bu deneysel yaklaşım, bilhassa de Roma’nın olağandışı derecede sıcak bir Ekim ayına denk gelmesi nedeniyle, beklenmedik sonuçlar doğurdu ve cesedin doğal çürüme sürecini hızlandırdı.
Ceset içinde biriken gaz ölçüsü, kısa müddette dramatik bir duruma yol açtı. Cerrahlar Salonu Müzeleri’nden Kıdemli Araştırma Vazifelisi Ken Donaldson, bu olayın detaylarını şöyle aktarıyor: “Pius’un doğal biçimde gömülme isteğine karşın, iç organların çıkarılmaması büyük bir yanılgı olmuştu. Otoliz ve bağırsak bakterilerinin çürüme sürecine katkısıyla ağır gaz birikimi gerçekleşti.”
Dört günlük halka açık ziyaretler ve cenaze merasimi sırasında, cesette biriken gazlar Papa’nın göğsünün ‘patlamasına’ sebep oldu. Buna ek olarak, burnu ve parmakları düştü, vücut koyu yeşilimsi siyah bir renk aldı. Cesetten yayılan ağır koku, cenazede vazife yapan Muhafızlar’ın bayılmasına neden oldu ve nöbetlerin sadece 15 dakikalık müddetlerle gerçekleştirilmesiyle bu duruma dayanılabilir hale getirilebildi.
Bu olay, cenaze ritüelleri tarihindeki değişik olaylardan biri olarak hafızalara kazındı. Birebir vakitte, tahnit yollarının ne kadar hassas bir süreç olduğunu ve yanlış uygulamaların dramatik sonuçlar doğurabileceğini gösteren ders niteliğinde olduğu da bir gerçek.
Chip Alıntıdır…
